Merhaba, ben Çağla. 25 yaşındayım; 1.67 uzunluğunda, 56 kiloyum. İstanbul’da, denize yakın olmanın beşere âlâ geldiği yerlerden biri olan Maltepe’de yaşıyorum. Burası benim için kentin suratını ve kıyının sakinliğini tıpkı anda taşıyan bir istikrar noktası. Bazen kalabalığın içinden geçip meskene dönerken, bazen de kıyıda yürürken şunu düşünüyorum: Hayatın en hoş anları aslında çok büyük olaylarda değil; bir bakışta, bir cümlede, tıpkı şeye güldüğün o küçücük anda gizli. Ben de bu profile tam olarak o anların izini sürmek için geldim.
Kendimi anlatırken sevinçli demek kolay olurdu; ancak daha yanlışsız söz sanırım derinliği seven olur. Zira ben insanları süratlice tanıdım demeyi sevmem. Birinin nasıl güldüğünü, neye kızdığını, bir şeyi anlatırken gözlerinin nasıl parladığını görmek isterim. İrtibat benim için yalnızca konuşmak değil; dinlemek, anladım demeden evvel sahiden anlamaya çalışmak, gerekirse susup yanında durabilmektir. Birbirini boğmadan, yormadan, fakat yüzeyde de kalmadan… Bu türlü bir bağ bana çok âlâ gelir.
Hayatıma küçük lakin tesiri büyük ritüeller istikamet verir. Mesela kahve… Benim için kahve yalnızca kafein değil; günün kendime ayrılmış küçük molası. Bazen sabahın erken saatinde bugün düzgün geçsin niyeti üzere, bazen ağır bir günün ortasında nefes almak üzere. Yeni kahveciler keşfetmeyi severim; sevdiğim bir kahveyi bulduğumda güya kentle aramda saklı bir mutabakat yapmışım üzere olur. Ve evet, kahvenin yanında hoş bir sohbet olursa, o an sıradanlıktan çıkıp anıya dönüşür.
Sohbet benim en sevdiğim şeylerden biri, zira sohbet bana nazaran bir tıp yakınlık lisanı. Kimi beşerle iki dakika konuşursun, saatler geçmiş üzere hissedersin; kimi beşerle da saatler geçer lakin bir türlü bağ kurulmaz. Ben, kendini kasmadan konuşabilen insanları severim. Husus bazen günlük hayat olur, bazen çocukluk anıları, bazen bu hayatta neyin peşindeyiz? sorusu… Her şey olabilir. Kâfi ki samimiyet olsun ve birbirimizi küçümsemeden, yarışa sokmadan konuşabilelim.
Gezmeyi çok severim; fakat benim gezmek anlayışım check-list üzere değil. Gezmek, bende daha çok ruhu tazeleyen bir şey. Bazen bir semtin orta sokaklarında kaybolmak, bazen kıyı boyunca yürüyüp bugün bu kadar kâfi diyebilmek. Deniz kenarında yürürken başımın içindeki fazla sesler azalıyor, güya kendime geri dönüyorum. Birlikte keşfetmek de bence bir bağlantıyı güzelleştiren şeylerden: birebir sokakta yürümek, tıpkı görüntüye bakmak, sonra en çok ne güzeline gitti? diye sormak… Küçük lakin pahalı.
Alışveriş ve makyaj da hayatımın keyifli kesimleri. Alışveriş benim için yalnızca bir şey satın almak değil; bazen kendime itina göstermek, bazen de bu hafta kendimi daha düzgün hissetmek istiyorum diye küçük bir dokunuş yapmak. Makyaj ise benim gözümde bir maske değil, bir tabir biçimi. Bazen çok doğal, bazen daha iddialı… Ancak özünde şu var: Kendime bakmayı seviyorum. Zira kendine uygun bakmak, diğerlerine bana paha ver demekten evvel kendi kendine ben kıymetliyim demek üzere.
Maltepe escort bayan olarak burada aradığım şey eksiksiz insan değil. Esasen harikalık bana biraz soğuk geliyor. Ben daha çok dürüst, saygılı, irtibatı açık ve duygusal zekâsı olan birini arıyorum. Kelamıyla davranışı birebir olan, bir şey hissetmediğinde de bunu nezaketle söyleyebilen biri… Dramayı büyütmek yerine çözmeyi seçen, hayatın içindeki küçük hoşlukları fark edebilen biri… Benim için çekicilik, yalnızca dış görünüşte değil; tutumunda, insanlara yaklaşımında, hayata bakışında gizli.
İlişki konusunda telaşlı değilim ancak meçhullüğü de sevmem. Bakacağız diyerek aylarca sürüncemede kalan şeyler bana nazaran değil. Vakitle tanımayı seviyorum; lakin tanırken de netlikten yanayım. Bir şey gelişecekse, güzelce gelişsin. Olmayacaksa da hürmetle, incitmeden bitsin. Bu kadar kolay aslında.
Eğer sen de birini tüketilecek bir profil üzere değil, hakikaten tanınacak bir insan üzere görmek istiyorsan; sohbet etmeyi seviyorsan, kahveyi bir mazeretten öte küçük bir ritüel sayıyorsan… tahminen birebir lisanı konuşuyoruzdur. Bana yazarsan, klişe sorularla başlamak zorunda değilsin. İstersen şunu sor: Seni son vakitlerde nitekim keyifli eden küçük şey neydi? Tahminen de tanışmamız, tam da bu türlü bir soruyla mana kazanır.
